Wauw & Sonetti go Oz

Jaaaaaaaa dankzij publieke aanmoedigingen van onder meer "Joriss", "vanRenssen", "MamStaal" "MamvdPol, "MamPostma" "FrankieDrankie" "WDDMEindermaur" en vooral "opaoma" hebben wij de inspiratie teruggevonden om wederom een verse Wauwson voor jullie te tikken (Om over de stortvloed aan priveberichten nog maar niet te spreken). In een ver ver verleden in een land ver van jullie vandaan schreven wij de laatste extended update. Leuke feitjes die we jullie onder meer door de staking wisten te onthouden zijn dat:

- Simon door een moederaap in z'n hand is gebeten toen hij met man en macht een babyaap van z'n arm probeerde te schudden. Zoals jullie hier kunnen zien geeft Simon dat beest een flinke zwiepert en staat mams klaar een stevige beet uit te delen. Zo gaan die dingen nou eenmaal in de natuur, daar doe je niets aan.
- Westerse dingen zoals winkelcentra en schone straten echt een luxe zijn die je je niet kan voorstellen als je ze altijd om je heen hebt
- Tempel nummer 585 echt niet meer boeiend is, ondanks de hele historie die eraan vast zit.

Wat filmpjes van tijdens de staking; Lopburi, apenhoofdstad van Thailand:

Levensgevaarlijke TukTuk rit in Sukhothai:

Terug gaan we dus naar de orde van de dag, de dag van 1 januari waarop we dus zoals gezegt heel brak waren, gelukkig niks gepland hadden. Na de hele dag in de airconditioned room hebben te liggen pijn lijden gingen we rond 3'en een ontbijtje halen en rond 7'en een dinertje (Ik, Simon een kip-cordon-bleutje waar ik zo nog op terugkom). Behalve die twee dingen deden we eigenlijk niks de eerste dag, en lagen we er ook vroeg zat in. Wij zagen het als een goed begin van het jaar.

Twee januari leek de brakheid nauwelijks minder te zijn (het lijkt wel of 2009 dan toch echt het jaar is dat ook wij aan die 2 daagse brakheid moeten gaan geloven), maarja ach wat maakt t ook uit als je alleen maar n stukje moet vliegen, 's middags naar t vliegveld van Bangkok met een chauffeur die echt helemaal loco was, hij racede em echt niet normaal hard naar t vliegveld (volgens ons omdat ie per kilometer wordt betaald hier), van links, rechts, onder, alle kanten haalde die iedereen in. Het toppunt was zelfs dat ie op een gegeven moment nog accelereerde met een snelheid van 150 km/u op een stuk waar je 60 mocht hehe geen grap was het spelen met t leven maarja we doen al niet anders hier natuurlijk. De vlucht was soepel, aangekomen op Samui (echt een supervet vliegveld, gewoon rieten hutjes en een WC met een groot aquarium in t midden) Pakten we een taxi naar t centrum. Daar aangekomen bleken de meeste dingen of vol te zitten, of erg duur te zijn. Wouter ging dus op jacht naar een kamer terwijl ik achterbleef bij onze tassen. Toen pas bleek waar we eigenlijk zaten, een kneiterdrukke, ranzige straat met overal scootertjes, autotjes en lamme Engelsen en Thaien die aan je kop zaten te zeiken dat je bij hun moest eten of een taxi nemen. Na een lange zoektocht was Wouter er toch in geslaagd een cheap en centraal plekkie te vinden. Daar dus heen, maar niet lang nadat ik (Simon) m'n tas had neergegooid werd ik kneiterziek. De daaropvolgende twee dagen zou ik onder meer een Kip-Cashew gerecht, twee fruitsalades, een tofu-schotel, twee tosti's en een bananenshake verorberen en er kotsend c.q. schijtend er weer uitgooien. Niet best natuurlijk, temeer omdat het de energiehoeveelheid en daarmee vakantievreugde niet ten goede komt.

De derde dachten we "toedeledokie", weg uit dit door god(buddha) verlaten oord en door naar Koh Pangan, een kort boottochtje maar mede door het gebrek aan een vliegveld op dit eiland schijnt het massatoerisme hier nog niet echt voet aan de grond te hebben gekregen. Aangekomen leek er ook wat meer een hippie-spirit te hangen die eigenlijk wel beter te trekken is dan de drukte in Samui. Na een dagje proberen om een bungalowtje te regelen voor de full-moon party de tiende (tevergeefs omdat ze hier niet aan reserveren doen, als je in een accomodatie zit, zit je er en zullen ze je er nooit uitsturen. Daarom kunnen ze je ook nooit beloven dat er plek is als iemand eerder dan jou in het hutje zit) waren we wederom gaar en gingen we weer op tijd naar bed.

De vierde was dan onze laatste dag van "suffering". We pakten de boot naar Ko Tao (6 bij 2 km), wat bekend stond om het mooie en goedkope duiken, en de chille atmosfeer. Eenmaal aangekomen pakten we maar op goed geluk de taxi naar de grootste duikschool van het eiland op de zuidpunt. Er werkte alleen een meisje wat heel gaar een standaardverhaal stond af te steken over de mogelijkheden die er tegen een hoge prijs waren, dus toen ze klaar was dachten we eiglk al van wegwezen op naar de volgende school. Die bleek om de hoek te zitten en daar werkte wel een hele relaxte dude. Hij legde precies uit wat voor cursussen we eventueel konden volgen en dat we voor de duur van de cursus in de school konden blijven slapen. Omdat Wouter z'n open water en ik m'n advanced cursus kon krijgen voor respectievelijk 180E en 160E, inclusief vier nachten overnachting in een relaxte kamer met airconditioning/tv/balkon, was de keus snel gemaakt. Die avond nog even voor t slapen gaan een currytje eruit gegooid, maar de volgende dag was ik als bij donderslag genezen van m'n ziekte.

Dat was juist op tijd want om 7 uur vertrok de boot voor 2 duikjes. De drie dagen hierna ontliepen we elkaar helaas de meeste tijd omdat we vaak net met andere lichtingen meegingen voor t duiken. Wel was het echt erg, erg relax omdat er op t eiland eigenlijk helemaal niks te doen is. De baai waar onze duikschool aan zat bestond eigenlijk alleen maar uit kleine resortjes met duikschooltjes, en twee barretjes waar ze alleen echt heel chille rustige muziek draaiden en waar je dus juist heel goed kon uitrusten in plaats van kapot gaan. De baai naast de onze, "shark bay", was een prive baai van een duur resort, maar niet voor de Wauwson natuurlijk die na t duiken meestal een wandeltocht begonnen over de rotsen om deze baai in te sneaken. Niet voor niks omdat het een prachtig zandstrand was, waar je ook nog eens mooi kon snorkelen. Uiteindelijk verruilden we dus de 8e, volledig uitgerust van de drukte van Bangkok/Samui, genezen van de ziekte en vol power Koh Tao voor Koh Phangan.
Hier aangekomen bleken we zonder moeite een bungalowtje aan t strand konden krijgen (al was die voor Thaise begrippen wat aan de prijs met 24e per nacht), en konden we ook hier twee dagen rustig naar de full moon party toeleven. De dag van aankomst moesten we gelijk onze energie kwijt in een vet pre-full moon feest wat erg vet was.
De negende deden we t rustig aan, niks drinken om wat krachten te sparen voor de tiende. Slechts wat shoppen hier in de winkeltjes waar ze vette kleding hebben voor weinig.

De tiende was het dan zo ver. Lang uitgeslapen, nog een middagdutje gedaan. Rustig wat gegeten en bij t strandje een colatje gedronken in voorbereiding op de enige echte full moon party. 's avonds aten we ons buikje rond bij de Italiaan en ontkurkte rond de klok van negen ons eerste biertje. De muziek, snoeiharde, doch subtiele house uit het straatje van Chris Lake en Deadmau5 voor de kenners onder u, beviel ons ERG zo aan het begin van de avond. Rond half elf gingen we door naar t strand waar t gekkenhuis al in alle hevigheid was losgebarsten. Een stuk of vier podia waren er opgebouwd waar drum&bass (minder), wat commerciele hitjes (ok), Psychedelic (wel vet), en eerdergenoemde housebeats (Heeelllll VET) werden gedraaid. Overal op t strand werden als versnaperingen "buckets" aangeboden. Letterlijk emmers waarin een vinkie rum, een cola'tje en een redbull werden gemikt, te koop voor vier euro. Logischerwijs niet te veel van deze troep gedronken. Tijdens t feest kwamen we de twee Australische meisjes tegen waar we ook in Bangkok oud & nieuw mee hebben gevierd, samen met twee Engelse vrienden van hun. Eigenlijk de hele nacht en ochtend met hun gepartyd, het heeft geen zin om te beschrijven hoe vet t was, met name het moment van zonsopgang onder een uitzinnige crowd en snoeiharde beats was echt onbeschrijflijk. Rond tienen besloten we dat t genoeg was. Het lichaam gaf aan dat t bedtijd was, dus op naar de bungalow voor een dag tukken.

Full Moon Party 's ochtends

Zoals je al verwachtte hebben we de elfde ook weinig gedaan, en zijn de twaalfde alweer doorgegaan op weg naar Ko Lanta. Om zes uur 's ochtends (byeee ritme ) namen we de taxi voor een trip die uiteindelijk 14 uur zou duren, via taxi, boot, volgepropte bus, chille bus, twee minivans en twee pondjes kwamen we dan om 8 uur 's avonds aan in Ko Lanta. Vervolgens moesten we met iedereen in t busje de driver nog dusdanig onder druk zetten dat ie ons bij ons resort zou afzetten. Na veel gelul en gezeik van hongerige en te moeie mensen kwam het dan toch voor de bakker en konden we eindelijk ETEN en lekker slapen.
Vandaag, de dertiende hebben we lekker uitgeslapen, een chill duikschooltje uitgezocht waar we morgen dan uiteindelijk toch nog samen een duikje kunnen maken en de rest van de dag liggen schroeien op t strand. Heerlijk dus.

Foto's van het laatste dagen vind je voor de 2e tot de 12e alhier:
http://picasaweb.google.com/wauwson/10ThailandSoutheastKoSamuiArchipel#

En de laatste foto's die we van onze reis zullen we alhier posten:
http://picasaweb.google.com/wauwson/11ThailandwestKohLantaBangkok#

Verder kunnen we melden dat we omkomen in veel meer van het hartstikke vette beeldmateriaal maar dat uploaden hier niet al te snel gaat. Dat houden jullie dus van ons te goed voor de volgende keer.

Wat we natuurlijk verder nog meldden is dat we jullie allemaal heel erg missen, we hartstikke blij zijn dat we jullie binnekort weer zien, hoewel t wel pijn zal doen om de zonnige stranden in te ruilen voor de mist waar Wesley 't over had.

De travelsound van vandaag hoorden we rond de klok van negen over het strand van Koh Phangan blazen en bleef ons dusdanig bij dat we m als travelsound hebben gepromoveerd.

Door de eenzame reactie op onze vorige post zijn we tot de conclusie gekomen dat er te weinig maatschappelijk draagvlak is voor het WauwSon blog en zijn daarom overgegaan tot een schrijversstaking.

Melden kunnen we dat we:
op 27 december van Chang Mai naar Sukhothai zijn gereisd
op 28 december in Sukhothai zijn geweest en 's avonds naar Ayuthaya zijn geweest
op 29 december op en neer naar Lopburi zijn geweest
op 30 december in Ayuthaya zijn geweest en toen naar Bangkok gereisd
op 31 december in Bangkok oud en nieuw hebben gevierd en niet zijn omgekomen bij de brand in de nachtclub
op 1 januari, vandaag, brak zijn

De foto's van bovengenoemde te vinden zijn op het bekende
http://picasaweb.google.com/wauwson/9ThailandNorthBangkokChangMaiBangkok#

Voor een uitgebreider verslag hebben we veel, veel, veel meer reacties nodig

WauwSon

Sawaa di kraaaaa, oftewel hoe is het?? Hij is er weer, vers van de pers, een nieuwe update! er is alweer zoveel gebeurd afgelopen tijd, dat het alweer de hoogste tijd is voor een nieuwe Wauwson!
De laatste blogentry was alweer een eeuwigheid geleden, vanuit het Australische internet. De vrees bestond toen dat het internet hier in dit derdewereld land zo traag zou zijn dat foto's en filmpjes uploaden niet zou kunnen, of zelfs nog erger; dat de "Wauwson" jullie niet meer zou bereiken. Wat steekproeven hebben uitgewezen dat jullie je GEEN zorgen hoeven te maken. Het internet is hier picobello dus de Wauwson komt niet in gevaar.
Terug dus naar de bewuste reisdag. 's ochtends rond de klok van 9 stonden we op, namen de trein naar t vliegveld, en peerden em rond 12'en naar Taipei, een vlucht van een kleine tien uur, om daarna 3 uur te wachten, en weer 4 uur te vliegen naar Bangkok. Ondanks de zee aan voetruimte die we de eerste vlucht kregen, en het vrijwel lege toestel op de tweede vlucht werd het een Helse tocht. Of het nou kwam door de vermoeidheid van 3.5 maanden reizen of door het filmaanbod (alleen the counterfeit was wel echt de moeite waard), op Bangkok waren we echt zo slap als een dweil, we regelden een taxi die ons naar ons gereserveerde hotel bracht (eerste wat opvalt op de wegen van Bangkok, om de twee kilometer worden de vangrails en middenberm ineens van goud, honderd meter lang, om je voor te bereiden op een verkeersplein waar in het midden een mega-grote foto van de koning, Bhumibol, te bewonderen is. In het hotel zat gelukkig nog iemand achter de receptie die ons van een schone, ruime kamer en een fles water kon verzien. Vooral het bed was echt nodig toen.
's ochtends werden we rustig wakker, zonnetje, dus chill allemaal. We namen een ontbijt bij t hotel en gelijk merk je dat je niet meer in Australie ben. Voor een euro'tje of twee de neus krijg je n decent ontbijt plus service aan tafel, wel goed te trekken wat luxe ineens. Die dag besloten we de stad wat te verkennen. Gelijk uit ons hotel gingen we opzoek naar een soort van snelle boot die dienst deed als een soort lijnbus. Onderweg merkten we gelijk dat we niet meer in de Westerse cultuur zaten omdat we door een markt liepen waar t echt enorm stonk, er lagen overal stukken beest, kip, varken, alle onderdelen ervan en niks gekoeld. Ranzig maar wel vet om te zien natuurlijk. Enfin we namen de boot naar t bekendste tempelcomplex van Bangkok. Daar was onder meer een smaragden Buddha te zien van een jaar of 600 oud. Uiteraard erg toeristisch maar echt heel mooi, erna t hoekje om naar de liggende buddha, een soort van enorm verguld beeld van, je raad 't al, de Buddha (Sowieso draait t hier behalve Bhumibol vooral om Buddha). Aan t eind van de middag waren we officieel Buddha moe en liepen we door naar Kho San Road, backpacker central volgens de Lonely planet. Op die straat zie je overal verkopertjes met nepkleding, nepbrillen etc. Uiteraard gelijk een Ray-Ban gekocht voor E2.50. Toen terug naar t Hotel, weer ff chille en 's avonds eten en terug naar de Ko San Road voor n drankje, en rond een uurtje of 1 weer terug naar t hotel.

Wandelingetje over Wat Phra Kaew

Omdat we niet te lang in Bangkok wilden blijven hangen hadden we voor de volgende dag een vlucht naar Chiang Mai geboekt, een van de grootste steden van Noord Thailand en startpunt van de excursies in deze streek. Weer een vliegveld dus, en op t eind van de middag zaten we alweer gesettled in ons volgende hotel, wat eigenlijk beter is dan die in Bangkok omdat ie de helft van de prijs (deze 5Epppn ipv t belachelijke 10E) is en ook nog eens een zwembad voor de deur heeft. Enige nadeel is dat t water hier geel is, naar algen of roest smaakt en koud uit de douche komt, maar, echt waar, t maakt niet uit.
Ook hier verkenden we een dag de stad door naar een Buddha tempel te lopen en eens te zien wat voor excursies er hier te boeken waren. Op t eind van de middag namen we n traditioneel Thaise massage, een uur lang echt superrelaxed, hoewel ze af en toe wel echt je rug dusdanig hard kraakten dat je je afvroeg of t nog wel gezond kon zijn. Terug in t hotel kwamen we, hoe toevallig, de Deense meisjes tegen waar we in Australie onder meer mee naar de dierentuin zijn gegaan, en waarvan we niet eens wisten dat ze in Thailand zaten, laat staan in Chang-Mai, laat staan in ons hotel (leve het hotels zoeken met de lonely planet). Erg gezellig natuurlijk. 's avonds liepen we naar de "night bazaar" een echt niet normaal grote markt waar vanalles werd aangeboden van neplacostes tot balletjespistolen, van nephorloges tot een boksbeugel met "Wolverine"messen op alle knokkels. Uiteraard gelijk wat boxers en een klokkie ingeslagen.
De eerste tour vanuit Chang Mai was de "Jungle Flight". Waar we woensdagochtend tussen zes en half zeven opgehaald zouden worden, (wij zes uur paraat) kwam er om half acht een busje om ons op te pikken en een dik uurtje te reiden richting t noorden, richting de echte jungle. Daar was namelijk een parcours gebouwt tussen een aantal grote bomen wat je met kabelbanen, trappen, bruggen en touwen kon afleggen. Het parcours stond pas een maand en was pas drie weken in gebruik, dus het was ff zweten of t allemaal wel zou werken, maar dat deed t gelukkig en t was echt niet normaal tof, als een echte Tarzan vlieg je superhoog door de jungle, een thrill met een supergoed uitzicht nog. Vooral de stukken waar ze je met een touw lieten "afzakken" waren rete-eng, in feite lieten ze je gewoon in vrije val naar beneden vallen tot je bijna beneden was, dan trokken ze aan de rem en lieten ze je afdalen, een soort van mini-bungee jumps dus, waarvan de laatste vanaf 35 meter hoog was. Echt een supertrip, zwaar de moeite waard. Die avond deden we een overheerlijk hapje eten in ons hotel, wat vanwege kerstavond gratis wat, inclusief gratis Whisky-Cola gna gna gna. Na t eten deden we nog wat drankjes met de Deense meisjes, eerst in een heel kleine chillout bar, eigenlijk gewoon een raam met muziek, toen in een omgebouwd busje vanwaaruit t een en t ander werd geschonken, en vervolgens in een "rooftop" bar, logischerwijs bovenop een dak van een flat. Je moest je schoenen uitdoen, het hele dak was bekleed met tapijt en er stonden kleine tafeltjes waar je aan kon zitten/liggen. de temperatuur, het koude biertje en de muziek maakten de sfeer compleet. Rond eenen gaven we de spreekwoordelijke pijp aan Maarten om lekker te gaan tukken, immers de volgende dag moesten we om half zeven alweer weg.

Samen aan een kabelbaan:

Ze laten Simon vallen

Ze laten Wouter vallen

Ze laten Wouter vallen maar nu van onder gefilmd:

Samen aan een kabelbaan

's ochtends om half zeven, eerste kerstdag, zagen we de Deense meisjes weer bij het ontbijt, waar een van hen, geheel in dezelfde lijn als in Australie, nog even een gozer haar kamer uit moest schoppen. Vandaag gingen we naar Chang Rai en de "golden triangle", de grensstreek van Thailand, Birma en Laos en het voormalige hart van de wereldwijde opiumproductie. Eerst stopten we nog bij een soort Geiser met prularia/souvenir-markt(niet echt boeiend). Daarna waren we twee uur onderweg naar een tempel van 700 jaar oud (het idee erachter is indrukwekkend, het bouwwerk zelf niet echt). We reden naar t drielandenpunt, alwaar we per boot Laos bezochten voor een prularia/souvenir-markt (niet boeiend) en we reden een stukje verder naar de grens met Birma waar we niet over mochten, maar waar gelukkig wel een prularia/souvenir markt was (niet boeiend). Tot slot reden we naar een dorp waar "langnekken" rondliepen, van die vrouwen die steeds om de vijf jaar een nieuwe gouden ring om hun nek doen, waardoor die nek helemaal uitgerekt werd. Zij hadden namelijk een prularia/souvenir markt (niet boeiend). Saillant detail van de week was ook nog (volgens mijn reisgids) dat die praktijd van de ringen was uitgestorven maar door de toeristenindustrie nieuw leven was ingeblazen. Als klap op de vuurpijl reden we drieeeneenhalf uur terug naar t hotel om daar om negen uur 's avonds weer aan te komen. Echt een gare trip die enorm vermoeiend was, waar we driekwart van de tijd aan het rijden waren en waar echt weinig boeiends te zien was. 's avonds dus maar eens snel als kerstdiner een tosti en vroeg naar bed.
Ook de volgende dag, die vanwege het tekort aan tijd in Thailand, het overvloed aan cool aanbod, de lage prijs en onze niet aflatende ondernemingsdrift in het teken stond van een excursie waren we er weer vroeg uit. Vandaag werden we om half negen opgehaald om eerst een rondje te maken op een olifant (store beesten!!), vervolgens een stukje te fietsen (nice weer eens die traditioneel Hollandse excercise) en als laatst te wildwaterraften. Dit was nog eens een trip!! Lekker aan het ravotten waren we de hele dag, door de blubber, in de rivier, flink wat inspanning, lachen met de raft-instructeur (die Wouter niet kon uitspreken en em toen Wauwson begon te noemen ), lekker eten (belangrijk), genoeg adrenaline en tempo. Vollop het geld waard dus vandaag!!! Inmiddels hebben we een goede curry en wat loempia's achter de kiezen, hebben ons internetquota alweer ruimschoots overschreden en gaan we dus lekker tukken, temeer omdat er morgen een reis naar Suva of Siva of Suja of iets met een S in ieder geval op het programma staat, een busreis van vijf uur naar meerrrr tempels.

Wat ons verder opvalt aan Thailand

- Foremost Sex/"Love" toerisme. Toen we aankwamen op Bangkok spraken we gelijk een Amerikaan van onze leeftijd die Amerikaanse vrouwen maar te moeilijk vond, dus ging die hier maar een tijdje wonen om lekker makkelijk meisjes in te koppen. Toen we in Bangkok een drankje gingen doen bestond de disco waar we waren ook echt serieus voor 50% uit Thaise vrouwen, voor 40% uit Westerse gasten en 10% uit Westerse meisjes. De Thaise meisjes zetten alles in t werk om Westerse gasten te regelen, ogenschijnlijk zonder enig oog voor uiterlijk. Opvallend is dat de meeste jongens t wel prima vinden, eens makkelijk scoren, maar dat er ook helemaal geen taboe op rust. Het lijkt gewoon een sociaal geaccepteerd baantje om als Thais meisje proberen een rijke westerling aan de haak te slaan, andere Thai of westerlingen kijken er niet echt van op. Verder zijn het niet alleen jonge mensen bij wie dit gebeurt, overal op straat en al twee keer tijdens onze tours zagen we Europeanen of Amerikaanse mannen van tussen de 50 en 65 met Thaise vrouwen van tussen de 35 en 45. Het komt over alsof de mannen tot over hun oren verliefd zijn, en zich niet afvragen hoe het toch komt dat ze zo leuk worden gevonden, terwijl de vrouwen maar wat ja zitten te knikken en te lachen. Aan de ene kant lijkt dit hele fenomeen niet zo'n probleem, aangezien iedereen er op t oog vrijwillig en willens en wetens aan meedoet, anderszijds gaat de wenkbrauw toch telkens weer omhoog als we t zien.
- Er zit hier in de cultuur ingebakken dat als er ongemakkelijke situaties zijn dat je geen ruzie gaat maken, maar dat er wordt gelachen om de spanning te breken. Dat is een erg coole eigenschap van de mensen hier, zouden we in Nederland ook meer moeten doen. Verder lijken Thaise mensen, net als Australische, geen hekel of iets dergelijks aan toeristen te hebben, wat wel anders is is dat Australiers je altijd kostte wat kost met alles willen helpen, terwijl ze t hier meer doen omdat ze er geld voor willen zien. De meeste marktlui, taxichauffeurs en "tuk-tuk" drivers proberen je ook zo hard mogelijk te naaien indien mogelijk, maarja kan je t ze echt kwalijk nemen?
- Dingen zijn goedkoper, waardoor je t ook weer meer gaat doen.

Tot de volgende update!!!

Foto's zijn te vinden alhier:
http://picasaweb.google.com/wauwson/9ThailandNorthBangkokChangMaiBangkok#

Verder is het belangrijk dat jullie weten dat onze telefoonnummers het elk moment kunnen begeven. We hebben namelijk nog steeds Australische sim-kaartjes waar we waarschijnlijk vanaf nu ongeveer alleen nog maar berichten op kunnen ontvangen, maar niet terugsturen.

het volgende liedje; gehoord in de chilloutbar en logischerwijs gepromoveerd tot Travelsound:

Is ie weer; voor alle trouwe fans een nieuwe blogentry, zodat jullie weten wat er speelt aan die kant van de aarde waar je komt als je in de tuin een kuil graaft en flink door blijft scheppen. In deze editie geen filmpjes en weinig nieuwe foto's, maar dat maken we goed met een "Wauwson's best city of Australia award"

De dagen worden langer, de zon brandt nu dagelijks door het wolkendek heen, de airconditioning wordt weer een must; jullie raden het dus al: kersttijd. Uiteraard komt de voor ons bekende kerstsfeer voor geen centimeter door, je vraagt je elke keer weer af wat al die dennebomen en mensen met kerstmutsen hier doen, raar maar ook wel weer grappig natuurlijk.

Vandaag een korte blogupdate, een update om afscheid te nemen van het mooie Australie, een laatste kans om van het vlotte Australische internet gebruik te maken, dat in Thailand een stuk minder schijnt te zijn. Morgen duiken we rond het middaguur het vliegtuig in om eerst naar Taiwan, en vervolgens naar Bangkok te vliegen. Uiteraard hebben we er reteveel zin in, het zal apart worden om de Westerse cultuur te verruilen voor de Oosterse, ongetwijfeld zullen we de andere omgangsvormen, de jungle en het idee dat we als "echte" toeristen worden gezien af en toe extra goed, en af en toe extra slecht trekken,

De dagen na Marnix vertrek hebben we nog een dagje in Bondi-beach gechilled, de dag erna zijn we weer downtown gegaan naar een ander hostel, en daar hebben we de afgelopen twee dagen vooral wat dingetjes geregeld voor Thailand. Zo hebben we uberhaupt een planning gemaakt van wat we wanneer gaan doen (iets wat we in Australie eigenlijk nooit echt hebben gedaan), en daarvoor vluchtjes en hotelletjes geboekt, Wouter heeft z'n camera (die van een rots gepleurd was) laten fixen voor $20, nice! Verder zijn we veel bezig met een sleeepende kwestie met de bank, een lang verhaal met een cheque die we willen verzilveren maar waar we rekeningen voor moeten openen, zowel Anouk als Gem moeten inschakelen om hem te verzilveren/uit te cashen. Een hoop geregel maar het lijkt erop dat t nu wel min of meer geregeld is.
Donderdagavond zijn we nog t stadje in geweest, bij ons vorige hostel in Bondi ritselden we nog 45 gratis drankjes bij elkaar in verschillende cafetjes in de stad, die waren bovenop de 45 die we al eerder gekregen hadden, dus donderdag schooiden we em als ware backpackers langs de Sydneyse kroegjes om hier en daar de bar omhoog te houden letterlijk zonder een cent uit te geven. Uiteraard wel weer mooi.
Ook nog mooi trouwens, ik (Simon) ben net naar de kapper geweest, wat weer een mooie ervaring was. Met een goed ge"gel"eerde, lange coupe kwam ik aan bij die dude, $12 stond er voor de deur dus dat sprak me wel aan, toen ik aankwam zei die dude van ga maar zitten, dus ik neem plaats bij de wasbak, maar hij zei van nee ga maar gelijk in de stoel, dat dus terwijl ik 2/3 pot gel in m'n haar had, maarja hij kon het wel knippen zonder te wassen, fine with me. Hij vroeg hoe ik het wou dus wel redelijk kort zei ik, echt zonder op antwoord te wachten trok die als een ware revolverheld "sergio leone style" z'n tondeuze om m'n coupe te bewerken. Echt ongeveer 20 seconden was die bezig met de achterkant, toen deed ie de bovenkant knippen in een tel of 30, en de randjes nog ff met de tondeuze in tien seconden, echt n turbokapper, het verbaast me dan ook dat ik (voor zover ik weet) niet echt zwaar voor lul loop, kan ik in ieder geval weer n paar maandjes vooruit.
Morgen vertrekken we dus uit Australie, we kunnen iedereen melden dat we hier echt een toptijd hebben gehad, wat ons in het begin opviel over hoe chill de mensen hier zijn, altijd bereid om anderen te helpen en helemaal niet met zo'n "je bent toerist dus hoe trochel ik je zo veel mogelijk geld af" mentaliteit. Behalve de mensen hebben we ook erg genoten van de Australische natuur en de steden.
Dan is nu het moment aangebroken waar jullie allemaal op wachten; de "Wauwson's city award". De stemmen zijn geteld, de lijnen zijn dicht; smsen naar 0900-WAUWSON heeft nu geen zin meer; de cijfers zijn als volgt:

Cairns Brisbane Sydney Melbourne
Lekker weer 8 5 7 5.5
Lekker eten 8 7 7 6
Strand 7 5 7 6
House muziek 5 5 5 9
Clubs 6 7 6 8
Casino's - - 6 7.5
Lifestyle 6 6.5 6 8
Kosmopolitisme 4 6 8 7

Eindscore: 44 41.5 52 57
Gemiddeld: 6.2 5.9 6.5 7.1

Onbetwiste winnaar 2008 is dus geworden Melbourne.

We willen de stad, haar inwoners, de burgemeester, en iedereen die heeft gebeld en gesmst feliciteren met dit prachtige resultaat!

Wat betreft de Wauwson:
We hopen dat jullie jezelf weten, en dat jullie lekker eten, we EISEN meer berichtjes, een gratis lunch bestaat niet dus lezen = reageren, inschrijven = meedoen, "twee kanten", dus vuurrr maar raak jullie eigen belevenissen, jullie liefde voor ons, en voor t blog, foto's vinden jullie hier:
http://picasaweb.google.com/wauwson/8SydneyMelbourneSydney#

Voor zovel mogelijk zullen we de nieuwe foto's van Thailand alhier uploaden:
http://picasaweb.google.com/wauwson/ThailandNorthBangkokChangMaiBangkok#Wauw & Son

Onze volgende update komt dus uit Thailand, we weten niet hoe soepel t zal gaan met t internet en de foto's uploaden, we horen slechts horrorverhalen wat internet betreft dus verwacht de laatste maand niet de service die je van Wauwson gewend ben. Tot snel, we missen jullie!

Travelsound;

Lezertjes, geinspireerd door jullie lieve berichtjes en het druilerige weer hier verwennen we jullie met een nieuwe Wauwson-update. Vanuit het hart van Bondi beach, badplaats van Sydney, een van de bekendste stranden ter wereld en gewoonlijk rond deze tijd decor van zon, hitte, de meest opgepompte surfdudes, en lekkerste surfchicks. Momenteel met 19 graden en regen zien we slechtst de laatste twee, maar ala. Omdat we van jullie houden hebben we deze versie lekker opgejuiced met extra veel beeldmateriaal, zoals je van ons gewend bent van dezelfde hoge kwaliteit, dus laat je niet afschrikken en click ze gewoon allemaal even aan, omdat ook jij van ons houdt.
Wat te denken van het volgende filmpje, uit de oude doos, alweer twee maanden geleden in Byron bay, toen we voor t eerst ECHT te maken kregen met regen.

Vorige week vrijdag schreven we jullie vanuit Melbourne, we waren van plan om die zaterdag naar Bubble te gaan, volgens de Lonely Planet een rete-goede housetent dus wilden we het op de vrijdag wat rustiger aan doen, ware het niet dat een Duitser van ons hostel vrijkaartjes had gekregen voor een "dans"tent waar we ook maar eens een kijkje namen. Uiteindelijk weer gezellig en om half drie in de mand. Gewoonlijk beginnen we bij het beschrijven van een nieuwe dag een nieuwe alinea, maar dat laten we maar even achterwege omdat je na drieeneenhalf uur slaap niet echt het idee hebt aan een nieuwe dag te zijn begonnen. Gelukkig stond er, op de zaterdag dus, een heuse wijntour op het programma, wat het opstaan dan weer een stuk makkelijker maakt. 's ochtends vroeg dus opgehaald met een busje en op naar de Yarra valley, de vruchtbare vallei waar Australies beste wijn wordt geproduceerd. Dankzij een proeverijtje bij t eerste huis sloeg de uitputting alweer gauw om in goede moed, en de rest van de dag hebben we een hoop lekkere wijntjes geproefd, en een hoop geleerd over de verschillende druiven, het productieproces van wijn en bijvoorbeeld het beste glaswerk. We hebben uiteindelijk een echt supergrote winery gezien, een heel kleintje van een familie, waar we wel weer een heerlijke Italiaanse lunch voorgeschoteld kregen, een wijnhuis wat blijkbaar ook bekend stond bij de Melbourne-elite, dit omdat er een aantal zakenlui 's middags per helikopter vanuit het centrum ernaartoe uitrukte voor een lunch en een glaasje, om voor drieen weer terug te zijn voor het einde van de werkdag. Tot slot bezochten we nog een huis van Chandon, bekend van Moet & Chandon, dat op een aantal plekken van de wereld velden heeft gekocht om zo goed mogelijk de "sparkling wine" die we uit de Champagne streek kennen volgens hetzelfde recept te produceren. Redelijk tipsy en verschrikkelijk moe reden we terug naar Melbourne, waar we tussen zes en acht nog wat slaap in wisten te halen. Die avond natuurlijk toch de disco-broek aan en naar de Bubble. De ingang zat opnieuw in een achterafsteeg, ondergetagd door de graffiti en stinkend naar pis. Entree bleek $20 te zijn, wat vrij bits is voor Australische begrippen, maarja als het dan echt zo vet is moesten we t maar betalen. Eenmaal binnen bleek echt alles te gebeuren wat god verboden heeft, 80% van de mensen was Chinees, 90% van de mensen was aan de drugs, en ook aan ons werd met regelmaat gevraagd of we 't een of 't ander wilden kopen/verkopen. Dit leek ons niet het beste idee, dus dansten we tot de wat latere uurtjes op twee biertjes en snoeiharde beats. Waar we in de vorige post de Melbourne shuffle lieten zien als een soort van LOL-momentje, bleken er hier Chinezen te zijn die em wel degelijk onder de knie hadden, wat wel weer erg gaaf was om te zien.

Lekkere beats, check de filmpjes hieronder:

Zondags brak t zonnetje door dus chillden we em eigenlijk de hele dag door even naar t rugbystadion van Melbourne te lopen en de rest van de middag op t dak van ons hostel te chillen. 's avonds liepen we rond de klok van half zeven ons hostel uit, we wilden immers met een half uurtje op de top van de Eureka tower staan. Op deze toren zat het hoogste voor publiek toegankelijke uitkijkpunt van het zuidelijk halfrond, en ook nog eens midden in Melbourne, dus zeker wel een kijkje waard. Ruim op tijd kwamen we aan, we gingen in een echt ziekelijk snelle lift (9m/s) omhoog, en keken naar t wel heel vette uitzicht en de heel vette zonsondergang. In iets meer dan een half minuutje waren we weer 88 verdiepingen lager (bewijs hieronder! We liegen niet!! ) en konden we dooorrrrrrr naar t casino voor een gokje en de legendarische Crown-vuurshow!

Eureka tower rapp naar beneden

Vuurshow Crown Casino

Na al dat onzedelijk vermaak werd het op maandag tijd voor wat cultuur en educatie, het Melbourne museum hostte namelijk een mooie tijdelijke tentoonstelling over lichaam en geest, erg mooi omdat het ook nog eens heel interactief was, je kon allerlei testjes doen waaruit bleek hoe je je mind voor de gek kon houden, altijd wel interessant. Verder waren er nog een hoop andere interessante dingen te zien over Australische flora & fauna vooral, regenwoud tot diepzee, enfin, 't was erg leuk.
Dinsdag werd t weer eens vroeg op, en naar t vliegveld om onze binnenlandse vlucht Melbourne-Sydney te pakken. Omdat de auto t had begeven waren we genoodzaakt een vluchtje te boeken, en uiteindelijk waren we nog wel de hele dag bezig om in Bondi beach, onze huidige locatie te komen. In ons hostel bleek dat onze boeking eigenlijk nooit aangenomen had mogen worden, omdat we dat, zoals gewoonlijk, veel te laat reserveerden. Maarja uiteindelijk kon het toch wel en kwamen we echt in een klassieke zwijnenstal terecht. Niet normaal echt wat een zooi, te zien op de fotopagina. De vuist op tafel dus en nadat we de dude achter de receptie goed onder druk hadden gezet ("anders gaan de ramen eruit", "ik moet je baas spreken want zo kom ik niet verder", "we hebben de vorige recepionist er ook uitgewerkt hoor, Tinus") wist ie ineens wel wat te regelen voor de week na die ene nacht, te weten een kamer voor met z'n drieen voor t zelfde geld als die huge en ranzige dorm. Prima natuurlijk dus gingen we ermee akkoord. Die avond gegeten bij een Chinees waar t echt niet normaal druk en gezellig was, zie het filmpje hieronder.

Chinees:

Sindsdien is het weer hier verslechterd, dus hebben we de afgelopen dagen doorgebracht met een boekje en een schaaksetje in een van de gezellige cafetjes hier, en zijn we zelfs nog een dag naar t centrum van Sydney geweest voor een filmpje (Quarantine, ranzige horror, maar eigenlijk wel vet), en een restaurantje waar we op de een of andere manier door een combinatie van kortingsbonnetjes, vouchers en vlotte babbels voor vijf euro de neus een hele fatsoenlijke maaltijd plus twee drankjes los wisten te peuteren

Voor nu, check onze foto's alhier:
http://picasaweb.google.com/wauwson/8SydneyMelbourneSydney#

Travelsound, deze week in het kader van brakheid:

Tot snel, tot de volgende Wauwson!

Owww trouwens het weerbericht hier zegt dat het vanaf morgen zon! wordt dus dat wordt eindelijk weer eens naar t strand!!